Kolposkopia

Mianem kolposkopii określamy dwuoczne oglądanie przez lekarza szyjki macicy w powiększeniu do 20 razy. Wykonując kolposkopię wyróżnia się dwa rodzaje nabłonka: tzw. „rodzimy”, który może być nabłonkiem płaskokomórkowym lub walcowatym i nabłonek metaplastyczny płaski, który powstaje w strefie fizjologicznej.

Strefa ta znajduje się w obszarze kanału szyjki macicy w miejscu połączenia nabłonka płaskiego z walcowatym i często ulega zmianom tzw. transformacji. Przy urodzeniu strefa ta jest pokryta nabłonkiem walcowatym, a w kolejnych okresach życia kobiety jest szczególnie podatna na wystąpienie metaplazji płaskokomórkowej, która może ulegać progresji, osiągając kolejne stadia rozwoju, aż do dysplazji. Przed badaniem kolposkopowym lekarz przeciera szyjkę macicy gazikiem nasączonym roztworem kwasu octowego. Każde ognisko bogato komórkowe przybiera wówczas biały kolor, co wskazuje na istnienie pola wymagającego bacznej uwagi. Ze względu na swój układ nietypowy, zmieniony chorobowo nabłonek może mieć wygląd mozaiki lub bruku.

Doświadczony lekarz wykonujący kolposkopię może wykryć podejrzane pola z wielką dokładnością i może bezurazowo pobrać liczne wycinki szczypczykami do pobierania materiału z części pochwowej szyjki macicy. Leczenie zachowawcze jest wskazane u kobiet młodszych, w przypadku dysplazji małego stopnia.